proposal for a short 35mm film for the Dicht/Vorm project
produced in 2002 by IlLuster productions


     
       

 

          Man1: Waar blijft het heelal nou toch.
          Man2: Het had beloofd.                                           

                               -Herenleed


Nu sterrenkijkers ijzerenheinig
in de loze ruimte staren,
voyagers als stalen pluizen
door een duister vacuüm suizen
en schotels witte ruis vergaren,
weten we: wij zijn alleen.

Maar wie wil zien in elf dimensies
droomt zich wezens van kristal -
oren groot als korenvelden
horen elke stille nacht
hun schaterlach uit verre stelsels
in een flonkerend heelal.

Men ademt in, men ademt uit,
men wacht -


        - Ingmar Heytze

 

     
 
                                            SYNOPSIS
"Toen ik nog klein was kon ik soms razend worden omdat ik probeerde de rand van mijn 
gezichtsveld te zien en daar niet in slaagde. Het is dan ook onmogelijk, er is geen rand, 
want het zien van een rand impliceert de waarneming van iets buiten die rand - 
bijvoorbeeld een zwarte achtergrond."  

                                                             			Rudy Kousbroek *)
 
Zonder contrasten of herkenningspunten verdwalen we. 

Daarom herkennen we onmiddellijk een signaal bij de kleinste 
verandering in een lege, stille ruimte; we willen niet verdwalen. 
 
Maar hoe herkennen we signalen van niet-menselijke oorsprong ? 
Misschien is dat net zo onmogelijk als het zien van de rand van ons 
gezichtsveld, omdat het signaal er zogezegd buiten ligt. 
 
Hier denken we de ironische 'schaterlach' uit het heelal te horen. 
 
Reden te meer om te willen 'zien in elf dimensies' en toch te zoeken 
naar een manier om die andere, niet-menselijke signalen te herkennen. 
Maar hoe zouden wij dat kunnen, 
als ons hele wezen en denken juist ménselijk is ? 
 
 
 
 
 
*) uit: 'Magritte en het ontbrekende'
    verschenen in Anathema's I
    uitgeverij Meulenhoff 1969